Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Ο Δήμαρχος λέει ψέματα


ή υπάρχει κάποιο ειδικό καθεστώς για τα καταστήματα στα νησιά; Να μας το πει να το μάθουμε κι εμείς...

Το μπαρ στην οδό Ναυκλήρου, αποτελούνταν από λιθοδομή χωρίς ενισχυμένη τοιχοποιία,  αναφέρει το ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ μόλις σήμερα.
Σε σχετικές δηλώσεις του ο δήμαρχος της Κω Γεώργιος Κυρίτσης, ισχυρίζεται πως δεν υπήρχε κανένας λόγος να ελεγχθεί από την πολεοδομία το κτίριο της δεκαετίας του 1930, καθώς δεν είναι δημόσιος χώρος συνάθροισης κοινού, ενώ λειτουργεί ως κατάστημα από τη δεκαετία του ‘80!!!!!!!!!
Δείτε το βίντεο μετά το 1,30

https://www.youtube.com/watch?time_continue=34&v=TGRV078CCXc
Πως δεν είναι τόπος συνάθροισης;
Εδώ, διαφημίζεται σαν μπαρ  με περιβάλλον ιδανικό για clubbing .
 http://www.kos.gr/en/food/SitePages/view.aspx?nID=274

Είχε μάλιστα, χτυπηθεί από τον σεισμό του 1933!
Μετά απ'αυτές τις δηλώσεις βγάζει  και συλλυπητήρια ανακοίνωση..
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΣ ΚΩ : “Η σκέψη μας κοντά στις οικογένειες των δύο θυμάτων και των τραυματιών.”   
http://www.kosvoice.gr/

Ποιοι είναι για το νόμο οι δημόσιοι χώροι;
Που απαιτείται Δελτίο Τρωτότητας και που Στατική Μελέτη;
1)http://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/dhmosio/25497/pou-apaiteitai-deltio-trototitas-kai-pou-statiki-meleti
2)http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=785&sni[524]=2980&language=el-GR
3)http://www.omegarealestate.gr/el/diatiritea-ktismata/
4)http://www.domiki.gr/adeies/oikodomikh-adeia2.htm
http://www.domiki.gr/adeies/oikodomikh-adeia2.htm#20
*

Τα παραπάνω δικά μας ερωτήματα επαναλαμβάνονται στο δημόσιο διάλογο που έγινε με αφορμή τον τωρινό σεισμό αλλά ξεκίνησε από εκείνον της Λέσβου μεταξύ σεισμολόγων και υπουργού.
*
Όπως ανέφερε στον ΣΚΑΪ ο πρόεδρος του ΟΑΣΠ Ευθύμιος Λέκας, τα κτίρια που κατέρρευσαν, όπως και το συγκεκριμένο, ήταν παλιά  που είχαν 
υποστεί τροποποιήσεις, καθώς επρόκειτο για σπίτια, που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για εμπορικούς λόγους.
Το ίδιο λέει και ο Διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, Άκης Τσελέντης, μιλώντας στο ράδιο Κρήτη.
Χαρακτήρισε το μπαρ «ερείπιο» διερωτώμενος «ποιος έδωσε άδεια ώστε να λειτουργεί».
Να στείλουν “τους εισαγγελείς στους δήμους που έδωσαν την άδεια να λειτουργεί αυτό το μπαρ (σ.σ. στην Κω που κατέρρευσε με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων) και άλλα παρόμοια που υπάρχουν σε όλα τα νησιά και όχι στους σεισμολόγους”. 
Υπενθυμίζεται ότι ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης, μετά τον σεισμό στη Λέσβο, είχε ζητήσει την παρέμβαση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, με αφορμή «τον πανικό και την αναστάτωση» που προκαλούν ορισμένοι σεισμολόγοι στους κατοίκους του νησιού «επικαλούμενοι την επιστημονική τους ιδιότητα,  ζημιώνοντας περαιτέρω ανεπανόρθωτα την οικονομία των νησιών εν μέσω μάλιστα τουριστικής περιόδου».

 Εδώ έχουμε ένα ακόμη θλιβερό περιστατικό που οδήγησε ανθρώπους στο θάνατο γιατί δεν υπήρχαν οι  προδιαγραφές ασφαλείας που ορίζει με σαφήνεια ο νόμος για κάθε χώρο συνάθροισης.
Ένα παλιό κτίριο δύο ορόφων, το οποίο είχε μετατραπεί σε μπαρ  και συγκέντρωνε ανυποψίαστους για τον κίνδυνο τουρίστες
Ένα σοβαρό θέμα που μας αφορά όλους μιας κι αναγκαζόμαστε συχνά να επισκεφθούμε άγνωστους δημόσιους χώρους πολυκαταστήματα,μπαράκια και σίγουρα δεν αφορά μόνο την Κω. 

Ποιος έδωσε την άδεια λειτουργίας στο μοιραίο μπαρ της Κω;γράφουν σήμερα κάποιες από τις εφημερίδες.
 Και στο News 24/7,γράφουν σήμερα:
Να σημειωθεί ότι ο ιδιοκτήτης του εν λόγω μπαρ μετέβη στην Ασφάλεια του νησιού για κατάθεση, ενώ τα στόματα παύουν να παραμένουν ερμητικά κλειστά 
για χρόνια. «Κανένα μαγαζί στην οδό Ιωάννη Ναυκλήρου και τριγύρω, δεν έχει άδεια για μπαρ. Έχουν όλα άδεια ζαχαροπλαστείου ή αναψυκτηρίου». Το ίδιο 
επιβεβαιώνουν στο News 24/7 πηγές των αστυνομικών Αρχών, υπογραμμίζοντας ότι επιπρόσθετος λόγος στην επιβάρυνση των διατηρητέων κτιρίων με ιστορία 85 χρόνων, είναι σίγουρα και αυτός.
Πηγές:
http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=622612&catID=3
http://patrastimes.gr
http://www.sepe.gr/gr/Headlines/headlines-article/9475431/poios-edwse-tin-adeia-gia-to-moiraio-mpar-tis-kw-eixe-xtypithei-kai-apo-ton-seismo-toy-1933/

http://news247.gr/eidiseis/reportaz/sto-mpar-toy-tromoy-sthn-kw-htan-san-polemos.4776205.html
Αυτά για σήμερα,να προσέχετε που μπαίνετε και να έχετε ένα ευχάριστο Σαββατοκύριακο


Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Πώς η open source παραγωγή σπόρων μπορεί να αλλάξει την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων



Αν ο όρος ακούγεται σαν να ανήκει στον κόσμο της τεχνολογίας, περισσότερο από ότι στην αναπαραγωγή των φυτών, η επιλογή του όρου Open Source δεν είναι τυχαία. Το Open Source Seed Initiative (OSSI),εμπνευσμένο από το κίνημα ελεύθερου λογισμικού και ανοικτού κώδικα,δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει ότι ορισμένες ποικιλίες φυτών και τα γονίδια, θα παραμείνουν ελεύθερα από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και θα είναι διαθέσιμα στους καλλιεργητές φυτών στο διηνεκές.

Ως μέρος της πρωτοβουλίας, οι καλλιεργητές των ΗΠΑ – μέλη του OSSI, υπόσχονται ότι οι σπόροι που παράγουν, θα παραμείνουν διαθέσιμοι για τους άλλους να τους χρησιμοποιούν για αναπαραγωγή στο μέλλον και από την έναρξη της της πρωτοβουλίας το 2014, ήδη εκατοντάδες καλλιεργητές καιι εταιρείες σπόρων έχουν δεσμευτεί στο OSSI.

Για τον ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστήμιου του Wisconsin-Madison και μέλος του διοικητικού συμβουλίου OSSI , Jack Kloppenburg , ο έλεγχος των σπόρων και η ικανότητα να αναπαράγονται νέες καλλιέργειες είναι υψίστης σημασίας όσον αφορά την ασφάλεια των τροφίμων και την προστασία του περιβάλλοντος. Οι σπόροι παίζουν ρόλο σε μεγαλύτερα θέματα όπως η βιοποικιλότητα, τα δικαιώματα των αγροτών, ο έλεγχος του συστήματος των τροφίμων και η χρήση των γεωργικών χημικών ουσιών, τις οποίες πολλοί ανεξάρτητοι παραγωγοί προσπαθούν να αποφύγουν ή να μειώσουν.


Ο Kloppenburg τονίζει ότι το κίνημα ανοιχτού κώδικα δεν είναι για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας μπορούν να επηρεάσουν όλες τις καλλιέργειες, είτε γενετικά τροποποιημένες ή συμβατικές, είτε βιολογικές ή όχι. Ο έλεγχος του σπόρου βρίσκεται στον πυρήνα όλης της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. ‘Ήδη υπάρχει μια αυξημένη ενοποίηση στην παγκόσμια βιομηχανία γεωργίας, με πιο πρόσφατα παραδείγματα,τις συγχωνεύσεις μεταξύ της ChemChina και της Syngenta, τον Αύγουστο το 2016, και της Monsanto και της Bayer, τον Σεπτέμβριο. «Αν πάτε στην αγορά, και ενδιαφέρεστε να αγοράσετε καλά, τοπικά λαχανικά που παρήχθησαν με βιώσιμο τρόπο, θα πρέπει επίσης να καταλάβετε ότι τα περισσότερα λαχανικά που προέρχονται από μια διαδικασία αναπαραγωγής που απειλείται με εξαφάνιση. Δεν θα έχουμε την επισιτιστική κυριαρχία μέχρι να έχουμε την κυριαρχία των σπόρων. 

Οι υποστηρικτές του OSSI, ισχυρίζονται ότι το υλικό φύτευσης γίνεται όλο και πιο περιορισμένο λόγω των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, και το μέλλον του εφοδιασμού τροφίμων τίθεται σε κίνδυνο, επειδή η γονιδιακή δεξαμενή συνεχώς συρρικνώνεται. Η εκτελεστική διευθύντρια του OSSI, Claire Luby, της όποιας η διατριβή Ph.D. επικεντρώθηκε στην γενετική παραλλαγή και τη διαθεσιμότητα στα καρότα, διαπίστωσε ότι περίπου το ένα τρίτο όλων των σπόρων καρότου, προστατεύεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, με αποτέλεσμα μα είναι δύσκολο για τους καλλιεργητές να τους χρησιμοποιήσουν. Παρόμοιες εκτιμήσεις δεν υπάρχουν ακόμη για άλλες καλλιέργειες, αλλά οι ειδικοί, όπως η Luby είναι βέβαιοι ότι οι μεγάλες καλλιέργειες βασικών προϊόντων όπως το καλαμπόκι, έχει επηρεαστεί ακόμη πιο έντονα, από τα μαρούλια και τα καρότα.

Οι καλλιεργητές αναπαράγουν τα φυτά για να εκφράσουν επιλεκτικά επιθυμητά χαρακτηριστικά – από εκείνα που θα βελτιώσουν τη γεύση ή το χρώμα μιας καλλιέργειας, σε εκείνα που βοηθούν τις καλλιέργειες να ευδοκιμούν σε ορισμένα περιβάλλοντα και να αντισταθούν σε διάφορες απειλές, όπως τα παράσιτα ή διάφορες νόσοι. Οι πολέμιοι των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στις καλλιέργειες, ισχυρίζονται, ότι η αύξηση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας συρρικνώνει τον κατάλογο του φυτικού υλικού, που έχουν στη διάθεσή τους οι καλλιεργητές, σε μια εποχή που η ανάγκη για γενετική ποικιλότητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ, λόγω των συνθηκών που προήλθαν από την αλλαγή του κλίματος. Για τους παραγωγούς του OSSI, οι γενετικοί πόροι ανέκαθεν ανήκαν με τα κοινά, και θα πρέπει να συνεχίσουν να είναι ένα δημόσιο αγαθό.

Ενώ οι ΗΠΑ φαίνεται να οδηγούν το κίνημα ανοιχτού κώδικα στους σπόρους, η έννοια των ανοιχτών σπόρων γρήγορα εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Στην Ινδία, το Κέντρο για τη Βιώσιμη Γεωργία, το οποίο περιγράφει τον εαυτό του, ως μια επαγγελματική οργάνωση πόρων, τρέχει ένα πρόγραμμα open-source σπόρων, σε συνεργασία με τους αγρότες, για να διατηρήσουν σπόρους για τις παραδοσιακές ποικιλίες τροφίμων και να τους εμπλέξει στην εκτροφή νέων ποικιλιών που ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένες ανάγκες. Η οργάνωση βοηθά επίσης τους αγρότες, να έχουν πρόσβαση στην αγορά open-source σπόρων.

Η Γερμανική οργάνωση Agrecol βρίσκεται στη διαδικασία της δημιουργίας μιας άδειας ανοιχτού κώδικα για σπόρους, , στην ουσία μια πιο επίσημη καινομικά δεσμευτική έκδοση του OSSI , για τους παραγωγούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Οι Κανονισμοί που διέπουν την αναπαραγωγή διαφέρουν από χώρα σε χώρα, και έτσι η δέσμευση στο OSSI , δεν μπορεί απλά να εφαρμοστεί ως έχει στην Ευρώπη ή αλλού.)

Στις αρχές Νοεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ, δήλωσε ότι τα συχνά αναπαραγόμενα φυτά θα πρέπει να μην έχουν πατέντες, μια δήλωση που έρχεται σε αντίθεση με την τρέχουσα θέση του Ευρωπαϊκού Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, το οποίο επιτρέπει διπλώματα ευρεσιτεχνίας για συμβατικά φυτών. Η δήλωση αυτή όμως δεν είναι ο νόμος, και έτσι είναι πλέον στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, να πιέσουν το γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας να εφαρμόσει τη δήλωση της Επιτροπής.

Τον Οκτώβριο του 2016, η ολλανδική οργάνωση Hivos φιλοξένησε μια διάσκεψη για τα συστήματα ανοικτού κώδικα σπόρων στην Αιθιοπία, προσελκύοντας αγρότες, επιχειρηματίες, κοινοτικές τράπεζες σπόρων, και εκπροσώπους των κυβερνήσεων, μη κυβερνητικών οργανώσεων και των εταιρειών σπόρων από όλη την Ανατολική Αφρική για να μάθουν για το κίνημα σπόρων ανοιχτού κώδικα και τις πατέντες στους σπόρους.

Ο Willy Douma, ο οποίος τρέχει το πρόγραμμα open-source σπόρων της Hivos , λέει η οργάνωση βρίσκεται στη διαδικασία της οικοδόμησης μιας παγκόσμιας συμμαχίας για τα συστήματα σπόρων open-source, που ελπίζει να ξεκινήσει επίσημα το επόμενο έτος. Ένας συνασπισμός περιβαλλοντικών και αναπτυξιακών ομάδων (συμπεριλαμβανομένων της Hivos, τη USC Canada και της Action Group on Erosion, Technology and Concentration ) έχει καταρτίσει μια βάση δεδομένων των σπόρων και της βιοποικιλότητας σε όλο τον κόσμο , για να την δημοσιεύσει στο Seed Map Project.

Και σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο από την Παγκόσμια Συμμαχία για το μέλλον των τροφίμων (Global Alliance for the Future of Food ) – μια συνεργασία φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος WK Kellogg, του Ιδρύματος McKnight και πολλών άλλων – αναφέρει ότι για να εξασφαλιστεί ένας ικανοποιητικός εφοδιασμός τροφίμων, οι αγρότες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση στους σπόρους , στην ανταλλαγή και στη βελτίωση των σπόρων, και να έχουν μια φωνή στη διαμόρφωση της πολιτικής για τους σπόρους. Η έκθεση υπογραμμίζει επίσης, τον ρόλο που παίζουν οι ποικίλες τοπικές προμήθειες σπόρων στα βιώσιμα συστήματα τροφίμων – μια σύνδεση που η Luby του OSSI ελπίζει να γίνει από όλο και περισσότερους ανθρώπους στο μέλλον.

Πηγή

Seed Map Project[http://seedmap.org/about/]

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Η Παγκόσμια Τράπεζα λεηλατεί την καλλιεργήσιμη γη της Αφρικής


Του ΒΕΝΟΚΤ LALLAU*
Παρ' όλο που οι εικόνες από τον λιμό στην Αφρική κάνουν τον γύρο του κόσμου, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η μάστιγα οφείλεται στη μεγάλη άνθηση των επενδύσεων σε γη σε αυτήν την ήπειρο. Πράγματι, η Αιθιοπία έχει παραχωρήσει δεκάδες χιλιάδες στρέμματα σε ξένες επιχειρήσεις, οι οποίες αντικαθιστούν την καλλιέργεια τροφίμων που προορίζονται για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του πληθυσμού με φυτείες, των οποίων η παραγωγή προορίζεται για εξαγωγή. Οπως αποδεικνύεται στην περίπτωση του Μάλι, στο όνομα της ελεύθερης αγοράς, η Παγκόσμια Τράπεζα ενθαρρύνει αυτήν την τάση.

Τρία χρόνια μετά την κρίση των τροφίμων που ξέσπασε το 2008, το πρόβλημα της πείνας επανεμφανίζεται στο Κέρας της Αφρικής. Στα αίτια της μάστιγας περιλαμβάνονται οι μεγάλης κλίμακας επενδύσεις σε γη, οι οποίες αποσκοπούν στην καλλιέργεια τροφίμων και φυτών από τα οποία παράγονται καύσιμα. Το συγκεκριμένο φαινόμενο παρατηρείται οπουδήποτε στον πλανήτη υπάρχει καλλιεργήσιμη γη. Η έκταση αυτών των επενδύσεων είναι πρωτοφανής. Το 2009, άλλαξαν χέρια τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια στρέμματα, δηλαδή έκταση δέκα φορές μεγαλύτερη από τον μέσο όρο των προηγούμενων ετών (1). Βέβαια, δεδομένου ότι τα κράτη και οι επιχειρήσεις προσπαθούν όσο είναι δυνατόν να μην αποκαλύπτουν τους σχετικούς αριθμούς, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης. Ακόμα και η Παγκόσμια Τράπεζα δηλώνει ότι δυσκολεύτηκε τόσο πολύ να επιτύχει αξιόπιστες πληροφορίες, ώστε αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει ως τεκμηρίωση της έκθεσής της γι' αυτό το ζήτημα -έκθεση η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα τον Σεπτέμβριο του 2010 (2)- τα ιδιαίτερα ανησυχητικά δεδομένα που έδωσε στη δημοσιότητα η Μη Κυβερνητική Οργάνωση Grain (3).

Θεωρητικά, οι αγορές γης ταιριάζουν απόλυτα με τη ρητορική της Παγκόσμιας Τράπεζας μετά την κρίση του 2008 (4). Ο Οργανισμός εκτιμάει ότι κάθε εισροή κεφαλαίων σε μια χώρα στην οποία το επίπεδο των καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα είναι χαμηλό, ευνοεί την ανάπτυξή της. Συνεπώς, οι ιδιωτικές επενδύσεις στη γεωργία συμβάλλουν στην ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας και στην καταπολέμηση της φτώχειας, ζήτημα το οποίο έχει αναχθεί, τον 21ο αιώνα, σε ηθική απαίτηση. Εξάλλου, η Διεθνής Χρηματοοικονομική Εταιρεία (θυγατρική της Παγκόσμιας Τράπεζας) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην προώθηση παρόμοιων επενδύσεων.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΘΕΣΗ

Ωστόσο, το φαινόμενο δημιουργεί επίσης αμηχανία στην τράπεζα και η πρόσφατη έκθεσή της για το ζήτημα επιβεβαιώνει το πλήθος των καταγγελιών των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Οι κριτικές αφορούν καταρχήν το επιχείρημα της ορθολογικότερης -και συνεπώς παραγωγικότερης- εκμετάλλευσης της γης, η οποία έως τώρα δεν εξασφαλίζει την απόδοση που θα μπορούσε να προσφέρει. Υποτίθεται ότι για την καλύτερη εκμετάλλευση της γης πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένα σύνολο σύγχρονων τεχνικών: χημικά λιπάσματα, γεωργικά μηχανήματα, αρδευτικά έργα, μονοκαλλιέργεια, ποικιλίες υψηλής απόδοσης (υβρίδια ή γενετικά τροποποιημένα φυτά). Ομως η άκριτη και γενικευμένη εφαρμογή αυτών των τεχνικών καθιστά πιο ευάλωτα τα γεωργικά οικοσυστήματα, τα οποία συχνά οφείλουν τη γονιμότητά τους σε αγροτικές και ποιμενικές πρακτικές που συνέβαλαν έως τώρα στη συντήρησή τους.

Επιπλέον, τα πυρά των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων επικεντρώνονται στο κοινωνικό πεδίο, κάνοντας δικαιολογημένα λόγο για σφετερισμό της γης. Μάλιστα, ο σφετερισμός παίρνει τρεις μορφές. Κατ' αρχάς, τις επενδύσεις που υποστηρίζονται από τις αρχές, οι οποίες προβάλλουν το επιχείρημα ότι ο τοπικός πληθυσμός δεν εκμεταλλεύεται με ικανοποιητικό τρόπο αυτές τις εκτάσεις ή ακόμα ότι είναι παραμελημένες και έχουν πια καταστεί ακατάλληλες για γεωργική χρήση. Κατά δεύτερον, την εκμετάλλευση των κενών και της ασάφειας των νόμων που διέπουν το καθεστώς της ιδιοκτησίας γης: με τη συνενοχή των τοπικών αρχών, αποκτούν την κυριότητα εκτάσεων για τις οποίες δεν υπήρχαν τίτλοι, καθώς για αυτές ίσχυαν οι κανόνες του «απλού» εθιμικού δικαίου. Και τέλος, την επίκληση της παλιάς αναπτυξιακής ρητορικής και των προταγμάτων της, τα οποία δικαιολογούν την προσφυγή σε βίαιες πρακτικές: υποτίθεται ότι είναι επιτακτική ανάγκη το πέρασμα από μια οικογενειακή «αρχαϊκή» γεωργία σε μια εκσυγχρονισμένη γεωργία, έστω κι αν αυτό θα έχει βραχυπρόθεσμα κάποιο κοινωνικό κόστος. Πράγματι, στο εξής, καθώς θα έχουν περιορισμένη πρόσβαση στη γη και στο νερό, οι πληθυσμοί που θα υποστούν τις αλλαγές θα βρεθούν αντιμέτωποι με την περιθωριοποίηση, την απώλεια των μέσων με τα οποία κερδίζουν τα προς το ζην και με τη διατροφική ανασφάλεια.

Ομως, αντίθετα με τις ελπίδες των θεωρητικών του νεοφιλελευθερισμού και τις υποσχέσεις των επενδυτών, τα προβλήματα αυτά δεν αποτελούν απλώς ένα «μεταβατικό κόστος προς ένα καλύτερο μέλλον». Πράγματι, όπως ομολογεί και η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα, οι θετικές οικονομικές επιπτώσεις τέτοιου είδους επενδύσεων είναι περιορισμένες (5). Αντίθετα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εμφανή καταστροφή θέσεων εργασίας, η οποία οφείλεται στην αντικατάσταση των οικογενειακών γεωργικών εκμεταλλεύσεων που στηρίζονταν σε πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, από λατιφούντια τα οποία προϋποθέτουν τον περιορισμό του. Επιπλέον, οι «σύγχρονοι» γεωργικοί θύλακες στηρίζουν ελάχιστα την τοπική αγορά, καθώς προσφεύγουν στην εισαγωγή όλων των γεωργικών εφοδίων και εργαλείων που χρειάζονται. Τέλος, δεν συμβάλλουν στη διατροφική αυτάρκεια της χώρας, καθώς οι επενδύσεις έχουν κατά κύριο λόγο εξαγωγικό χαρακτήρα. Η Αιθιοπία, η οποία πλήττεται αυτή τη στιγμή από λιμό, είναι επίσης και η χώρα την οποία κυρίως προτιμούν οι ξένοι επενδυτές σε γη. Από το 2008, η κυβέρνηση τους έχει διαθέσει 3.500.000 στρέμματα, ενώ το 2012 σκοπεύει να τους παραχωρήσει άλλα 250.000.

Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν να συμβιβαστεί κάτι που μοιάζει ασυμβίβαστο; Δηλαδή, από τη μια πλευρά η ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς και των ελεύθερων επενδύσεων και, από την άλλη, ο περιορισμός της φτώχειας, ο οποίος προϋποθέτει τη στήριξη των οικογενειακών γεωργικών εκμεταλλεύσεων; Οι διεθνείς οργανισμοί υποστηρίζουν ότι μπορεί να δοθεί λύση σε αυτήν την αντίφαση, μέσα από την έκκληση για πιο «υπεύθυνες» επενδύσεις. Ετσι, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO), η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (Unctd) και το Διεθνές Ταμείο Γεωργικής Ανάπτυξης (FIDA) δημοσιοποίησαν, τον Ιανουάριο του 2010, τις «επτά αρχές για μια υπεύθυνη επένδυση στη γεωργία, η οποία θα σέβεται τα δικαιώματα, τους οικονομικούς πόρους του τοπικού πληθυσμού και τους φυσικούς πόρους» (βλέπε πίνακα).

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΙΔΕΕΣ

Ομως οι αρχές εξακολουθούν να ακολουθούν φιλελεύθερες πολιτικές ιδέες. Ετσι, τα προβλήματα εκλαμβάνονται κατ' αρχάς ως συνέπειες της έλλειψης διαφάνειας (του «πέπλου μυστικότητας»), της αποτυχίας των τοπικών κρατών («τα κράτη είναι αδύναμα» ή «ανεπαρκώς προετοιμασμένα»), της έλλειψης διαβούλευσης με όλους τους εμπλεκόμενους (κυρίως τους αγροτικούς πληθυσμούς, οι οποίοι θα υποστούν τις απαλλοτριώσεις και των οποίων οι αντιδράσεις αντιμετωπίζονται συχνά με την καταστολή). Κατά τον ίδιο τρόπο, οι ρυθμίσεις που προτείνονται έχουν εθελοντικό χαρακτήρα. Ενώ γίνεται λόγος για δημιουργία σημάτων πιστοποίησης και για θέσπιση κωδίκων δεοντολογίας, θεωρείται αδιανόητη η αναθεώρηση των κανόνων που διέπουν τις ξένες ή ντόπιες επενδύσεις ή η επαναφορά των κανόνων που είχαν καταργηθεί: γενικότερα, υποστηρίζεται ότι πρέπει να αποφευχθεί η ύπαρξη οποιουδήποτε δεσμευτικού νομικού κειμένου. Ολη η πρωτοβουλία στηρίζεται περισσότερο στις ικανότητες αυτορρύθμισης των αγορών και πολύ λιγότερο στη δράση των δημόσιων αρχών.

Σύμφωνα με τις 130 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που υπέγραψαν, τον Απρίλιο του 2010, δήλωση με την οποία αντιτίθενται στις «επτά αρχές» (6), οι εκκλήσεις στην υπευθυνότητα των επενδυτών αποτελούν απλούστατα στάχτη στα μάτια. Η κριτική αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο εύστοχη όταν εστιάζεται στη συχνά στενή διαπλοκή των συμφερόντων των επιχειρήσεων και των κρατών. Συνεπώς, οι εκκλήσεις για επενδύσεις με υπευθυνότητα δεν πρέπει να απευθύνονται μονάχα στις επιχειρήσεις, αλλά και στα κράτη, τα οποία άλλοτε στηρίζουν τα ιδιωτικά επενδυτικά προγράμματα και άλλοτε επενδύουν τα ίδια, μέσω μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων. Ετσι, έχουμε κάθε δικαίωμα να αμφιβάλλουμε για την αποτελεσματικότητα των εκκλήσεων για εφαρμογή «ορθών πρακτικών», όταν τα διακυβεύματα αφορούν την ασφάλεια κάποιας χώρας (διατροφική και ενεργειακή).

Ομως η Παγκόσμια Τράπεζα προτείνει ένα σύνολο επιχειρημάτων που δεν λαμβάνει υπόψη την κριτική και θυμίζει την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε μετά την οικονομική κρίση που ξέσπασε στα τέλη της δεκαετίας του 2000: Το ζητούμενο είναι ακόμα περισσότερη διαφάνεια και ηθική, έτσι ώστε να εκφραστούν πλήρως οι αρετές των αγορών. Οχι μόνο δεν αμφισβητεί ο Οργανισμός το υπάρχον αναπτυξιακό γεωργικό μοντέλο, αλλά, αντίθετα, θεωρεί ότι πρέπει να ενισχυθεί. Μάλιστα, πρέπει να ενθαρρυνθεί η ακόμα μεγαλύτερη άνθηση των αγοραπωλησιών γης.

Οφείλουμε, επίσης, να τονίσουμε τον διφορούμενο χαρακτήρα της πρώτης αρχής της «υπεύθυνης» επένδυσης στη γεωργία: της αναγνώρισης και του σεβασμού των υφιστάμενων τίτλων ιδιοκτησίας γης. Αν και εκ πρώτης όψεως ο στόχος του είναι η προστασία των συμφερόντων των τοπικών κοινοτήτων, ενδέχεται όμως και να καταστήσει ακόμα περισσότερο ευάλωτη τη θέση τους. Πράγματι, από τη μια πλευρά, η παραχώρηση στους φτωχούς αγρότες νόμιμων τίτλων ιδιοκτησίας πάνω στη γη που καλλιεργούν (7) μπορεί να αποδειχθεί δηλητηριασμένο δώρο, καθώς οι τίτλοι θα χρησιμεύσουν ως εγγύηση για δανεισμό έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν κάποια δυσκολία. Τότε, είναι πολύ πιθανόν ότι θα βρεθούν σε αδυναμία πληρωμής και η γη τους θα κατασχεθεί, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ακόμα περισσότερο η συγκέντρωση γης στα χέρια λίγων. Από την άλλη πλευρά, ο σεβασμός των υφιστάμενων τίτλων ιδιοκτησίας παγώνει για πάντα τον συσχετισμό δυνάμεων στην κατοχή γης, αποκλείοντας κάθε αγροτική μεταρρύθμιση που θα αποσκοπούσε στην αναδιανομή της γης προς όφελος των οικογενειών που κατέχουν υπερβολικά μικρό κλήρο και ζουν καταδικασμένες στη φτώχεια. Αυτό ακριβώς το γεγονός κάνει τις εκμεταλλεύσεις τους να θεωρούνται ανεπαρκώς παραγωγικές και δικαιολογεί την απόκτηση της γης τους από έναν επενδυτή που διαθέτει υψηλά κεφάλαια, ο οποίος θα τα κατευθύνει -όπως υποστηρίζει και το αξίωμα της φιλελεύθερης οικονομίας- προς τη βέλτιστη δυνατή χρησιμοποίησή τους. (8)

ΣΩΤΗΡΙΑ ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ

Εκτός του ότι θεωρείται πλέον δεδομένο το γεγονός ότι η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας γης αυξάνει τη φτώχεια, (9) ακόμα κι η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα αναδεικνύει -όσο κι αν φαίνεται παράδοξο- τον θετικό ρόλο των οικογενειακών γεωργικών εκμεταλλεύσεων: Περιορίζει την υποαπασχόληση και, συνεπώς, την έξοδο των αγροτών προς τις πόλεις, ενώ, ταυτόχρονα, τα οικοσυστήματα διατηρούν σε μεγαλύτερο βαθμό τον φυσικό χαρακτήρα τους, ρυπαίνονται λιγότερο και αποφεύγεται η υπερεκμετάλλευσή τους. Επιπλέον, οι οικογενειακές γεωργικές εκμεταλλεύσεις είναι στενά συνδεδεμένες με τον τόπο τους, όσον αφορά τόσο τις προμήθειές τους (από ντόπιους τεχνίτες) όσο και τη διάθεση των προϊόντων τους (συνήθως πρόκειται για προϊόντα που αποτελούν τη βάση της διατροφής του πληθυσμού ή για μεταποιημένα προϊόντα). Επιπλέον, το γεγονός ότι ο διεθνής χρηματοοικονομικός οργανισμός δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αρχή της οικονομικής βιωσιμότητας αυτών των επενδυτικών σχεδίων (Αρχή 5) αποδεικνύει -ακόμα και για όσους δεν είχαν έως τώρα πειστεί περί αυτού- ότι πολλές από τις μεγάλης κλίμακας επενδύσεις πραγματοποιούνται με μια βραχυπρόθεσμη οπτική, η οποία στηρίζεται σε κερδοσκοπικά κίνητρα ή σε πολιτικές συμφωνίες που δεν έχουν καμία σχέση με τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Λογικά, από όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να προκύπτει η αναγκαιότητα να υποστηριχθούν οι μικρομεσαίες γεωργικές εκμεταλλεύσεις και να διευκολυνθεί η πρόσβασή τους στον τραπεζικό δανεισμό και στις τοπικές αγορές. Παράλληλα, αντί να προτιμώνται οι εισαγόμενες βιοτεχνολογίες, θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί επιστημονική έρευνα, η οποία να στηρίζεται στις αρχές της αγροοικολογίας και οι μικρομεσαίες γεωργικές επιχειρήσεις να έχουν πρόσβαση στα αποτελέσματά της. Τέλος, θα έπρεπε να προστατευθούν, τόσο από τις καταστροφικές συνέπειες του ανταγωνισμού στην παγκοσμιοποιημένη αγορά, όσο και από τις επενδύσεις σε γη, οι οποίες, όχι μονάχα δεν είναι οικονομικά βιώσιμες μακροπρόθεσμα, αλλά δεν είναι ούτε και αειφόρες. Ομως η Παγκόσμια Τράπεζα καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα και συνεχίζει να αναζητεί τις προϋποθέσεις για έναν καλύτερο συνδυασμό της οικογενειακής γεωργίας και της βιομηχανικής γεωργίας, «από τον οποίο όλοι θα μπορούσαν να βγουν κερδισμένοι», παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι πρόκειται για εντελώς αντίθετες καταστάσεις και συμφέροντα. Η Παγκόσμια Τράπεζα ισχυρίζεται ότι αυτός ο συνδυασμός θα μπορούσε κατά κύριο λόγο να επιτευχθεί μέσα από τη σύναψη ενός συμβολαίου που θα διέπει τις σχέσεις του αγρότη και της αγροβιομηχανικής εταιρείας. Με αυτόν τον τρόπο, υποτίθεται ότι ο αγρότης θα μπορούσε να ενταχθεί στις μεγάλες διεθνείς αλυσίδες, να εξασφαλίσει σταθερό εισόδημα και να αποκτήσει πρόσβαση σε σύγχρονα αγροτικά εφόδια. Από την πλευρά της, η εταιρεία θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τις πηγές ανεφοδιασμού της και να περιορίσει το εργατικό της κόστος, δεδομένου ότι για τον αγρότη «δεν υπάρχει ωράριο». Ωστόσο, όλες αυτές οι εκτιμήσεις στηρίζονται στην υπόθεση ότι θα πρόκειται για ένα συμβόλαιο που θα έχει συναφθεί μεταξύ ίσων και όχι κάτω από έναν συσχετισμό δυνάμεων όπου η μια πλευρά θα προσπαθήσει να ιδιοποιηθεί το μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό της παραγόμενης αξίας, αμείβοντας όσο το δυνατόν λιγότερο την αγροτική εργασία.

Συνεπώς, ο «υπεύθυνος σφετερισμός» θα εξακολουθήσει να αποτελεί ένα οξύμωρο σχήμα, γιατί οι λογικές που διέπουν τις επενδύσεις μεγάλης κλίμακας αντλούν έμπνευση από ένα μοντέλο το οποίο δεν είναι αειφόρο και αδιαφορεί, τόσο για τις δυναμικές που αναπτύσσονται στις αγροτικές κοινωνίες όσο και για την ποικιλομορφία των δυνητικών τεχνικών λύσεων. Ο σφετερισμός της γης που προωθείται τώρα αποτελεί τη νέα παραλλαγή του παλιού τροπαρίου που κυριαρχούσε στην παγκόσμια οικονομία: ο συνδυασμός της ελεύθερης αγοράς, των τεχνολογιών (στην προκειμένη περίπτωση των βιοτεχνολογιών) και των ιδιωτικών επενδύσεων («υπεύθυνων» φυσικά) θα σώσει την ανθρωπότητα από την έλλειψη τροφίμων που την απειλεί. Ομως, όπως συνέβη και στην περίπτωση του απορυθμισμένου χρηματοοικονομικού τομέα -ακόμα και του «υπεύθυνου»- που οδήγησε αναπόφευκτα σε μεγάλης έκτασης αστάθειες του συστήματος, έτσι και το αγροβιομηχανικό μοντέλο των λατιφουντίων θα οδηγήσει σε νέες κρίσεις. Και τότε, δεν θα λείψουν εκείνοι που θα ρίξουν την ευθύνη στην αναπότρεπτη κλιματική αλλαγή, στη δημογραφία των φτωχών χωρών ή στην ανευθυνότητα κάποιων τοπικών ηγετών.

(1) Βλέπε Joan Baxter, «Ruee sur les terres africaines», «Le Monde diplomatique», Ιανουάριος 2010.https://www.monde-diplomatique.fr/2010/01/BAXTER/18713


(2) Παγκόσμια Τράπεζα, «Rising global interest in farmland. Can it yield sustainable and equitable benefits? » Ουάσιγκτον, Σεπτέμβριος 2010.

(3) www.grain.org

(4) Παγκόσμια Τράπεζα, «Rapport sur le developpement dans le monde. L'agriculture au service du developpement», Ουάσιγκτον, Σεπτέμβριος 2008.

(5) Παγκόσμια τράπεζα, 2010, όπ.π.

(6) Διαθέσιμο στο www.farmlandgrab.org

(7) ΣτΜ: Πολύ συχνά πρόκειται για κοινόχρηστη κοινοτική γη ή για εκτάσεις που κατέχονται με βάση το άγραφο δίκαιο.

(8) «Οι κατοχυρωμένοι και χωρίς ασάφειες τίτλοι ιδιοκτησίας (...) επιτρέπουν στις αγορές να μεταβιβάζουν τις εκτάσεις γης, έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται για μια πιο παραγωγική εκμετάλλευση» (Παγκόσμια Τράπεζα, 2008, όπ.π., σελ 138).

(9) Βλέπε Olivier De Schutter, «Acces» a la terre et droit a l'alimentation», έκθεση που παρουσιάστηκε ενώπιον της 65ης Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Νέα Υόρκη, Αύγουστος 2010.

* Επίκουρος καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Lille-Ι.

From- http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=318552


Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Λευτέρης Δημακόπουλος - Περικλής Χούρσογλου



Και να που ψάχνοντας για τον λιναρόσπορο και την προτεινόμενη χρήση του στο youtube, βρήκα αυτή την παλιά ταινία με τον περίεργο τίτλο. 
 "Σε τούτο το έξοχο φιλμ ενός ταλαντούχου σκηνοθέτη, ήταν αναγκαίο να μπουν στον τίτλο τα στοιχεία ταυτότητας του ήρωα, που όμως δεν θα ενδιέφεραν αν δεν ήταν τα στοιχεία της συλλογικής ταυτότητας των Νεοελλήνων, γράφει για την ταινία ο Βασίλης Ραφαηλίδης ".
Το φιλμ στοχεύει στη σύγχρονη εκδοχή του τραγικού. Ο Λευτέρης Δημακόπουλος είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Το όνομά του γίνεται τίτλος γι’ αυτό ακριβώς".
Τα "λάθη" του, είναι συχνά στις ζωές των ανθρώπων που  ξεκινούν από την απόλυτη φτώχεια.  
Τα ευρήματα για τον λιναρόσπορο θα αναρτηθούν σε επόμενο κείμενο.
Απολαύστε την ταινία(1)
Σκηνοθεσία και σενάριο: Περικλής Χούρσογλου
Σύνθεση μουσικής: Γιώργος Παπαδάκης
Βραβεία-Διακρίσεις:http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/1327/
(1)Αυτo το βίντεο  δεν είναι πλέον διαθέσιμo.


Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Αυτολογοκρισία


Χαμός. Μας έκλεψαν τις ζωές μας, ξεπούλησαν τη χώρα,δεν άφησαν καμιά ελπίδα στους νέους μας, κι εμείς τώρα ,χρειάζεται να εκφραζόμαστε πολιτισμένα.

 Να κρύβουμε την οργή μας όπως ο Liu 

 Liu Bolin
 Liu Bolin 

ή να υπογράφουμε Δηλώσεις καταδίκης και θλίψεως όπως μας προτρέπει ο 
πρκλς[κλικ]

,ή να χρειάζεται να καταθέσουμε την  ιστορία των προγόνων μας για να απαντήσουμε στα φρικιά 
 Γιατί με τους αδίστακτους  που έχουμε μπλέξει, ποτέ δεν ξέρεις...

Πηγές :
{2}Το μαύρο μελάνι του αντικομμουνισμού
http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=23%2F4%2F2017&id=16626&pageNo=22

[1]Ο Liu Bolin είναι ένας καλλιτέχνης  από την Κίνα γνωστός για την ικανότητά του  να γίνεται αόρατος, για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του με την πολιτική κατάσταση στη χώρα του.

Liu_Bolin

Βιογραφικά στοιχεία εδώ:https://en.wikipedia.org/wiki/Liu_Bolin




Πηγή: και περισσότερα έργα.

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Φεστιβάλ των Κοινών-Commonsfest και άλλες εκδηλώσεις



Κάλεσμα για  όσους ενδιαφέρονται σε ανοιχτή συνέλευση για την συνδιαμόρφωση και συγκρότηση της πρωτοβουλίας για τη συμμαχία των κοινών : 
Σάββατο, 13 Μαίου 2017, 16:00 
Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα 
Περισσότερες πληροφορίες : www.commons.gr
Το Φεστιβάλ των Κοινών - Commonsfest πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά στο Ηράκλειο της Κρήτης το 2013.
Αποτελεί μια πρωτοβουλία για την προώθηση της ελεύθερης γνώσης και της ομότιμης συνεργασίας για τη δημιουργία και τη διαχείριση των κοινών. Μια φιλοσοφία που έχει διαδοθεί πολύ μέσα από τις κοινότητες του ελεύθερου λογισμικού και επεκτείνεται σε πολλές πτυχές της καθημερινότητάς μας, όπως στις τέχνες, στην διακυβέρνηση, στις κατασκευές μηχανημάτων, εργαλείων και άλλων αγαθών.
Εικόνα από: https://el.wikipedia.org/

2η Εκδήλωση του OmniaTV.com
Παρασκευή και Σάββατο, 19 και 20 Μαΐου, στο θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44).
Προβολές, συζητήσεις, έκθεση πολιτικού σκίτσου, μουσική!
Ελάτε να γνωριστούμε, και να δείτε τι έχουμε κάνει στα έξι χρόνια 
Ελάτε να συζητήσουμε πώς θα σας στηρίξουμε για να αναδείξετε τα θέματα που πρέπει να αναδειχθούν, αυτά που τα μεγάλα ΜΜΕ προτιμούν να θάβουν.
Αυτοοργανωμένοι, από τα κάτω, όχι προς τα κάτω.
Ελάτε για να ανταλλάξουμε ιδέες και απόψεις από κοντά.
https://esp0ir.wordpress.com



Προβληματισμοί σχετικά με τα απειλούμενα ζώα και φυτά στη χώρα μας

Μέσα του Απρίλη είχα ένα ευχάριστο ξάφνιασμα από το  βασίλειο των πτηνών!
Μια μεγάλη παρέα από πουλιά φωλιάζει στα δέντρα της γειτονιάς μας κι έτσι έχουμε το προνόμιο κάθε ξημέρωμα να ακούμε τη συναυλία τους.Όμως κάποια στιγμή ακούστηκε ένα διαφορετικό τραγούδι. Αρχικά με μπέρδεψε γιατί έμοιαζε πολύ με αυτή του αηδονιού που είχα καιρό να ακούσω στην πόλη. Το πρωινό του κελάηδημα με προκάλεσε να  το αναζητήσω.Την τρίτη ημέρα τον είδα επάνω στη συκιά του απέναντι σπιτιού και δεν έμοιαζε παρά ελάχιστα με αηδόνι. Η αναζήτηση στο διαδίκτυο έδειξε πως τελικά ήταν ένας αρσενικός κότσυφας !
Αρσενικός κότσυφας 
Όπως αποδείχτηκε στην αναζήτηση, στο ιστολόγιο φυσιογνωσία απ'όπου και η εικόνα του,ο αρσενικός ξεχωρίζει  από το κίτρινο ράμφος και το κατάμαυρο φτέρωμα. Το θηλυκό και τα νεαρά είναι σκούρα καφετιά. Φωλιάζουν στα πάρκα των πόλεων και το πολύ μελωδικό κελάηδημά τους ακούγεται ήδη από τα μέσα του χειμώνα.
Σχετικά με τα σπάνια  ζώα και φυτά που κινδυνεύουν πραγματικά στη χώρα μας,γράφει ο 
 Νίκος.Σ Μάργαρης παλιότερα στο ΒΗΜΑ. Ας δώσουμε λίγο την προσοχή μας στις διαπιστώσεις του.Γιατί μπερδεύοντας την έννοια του σπάνεως με εκείνη της απειλής για εξαφάνιση, παραβλέπουμε το γεγονός ότι δεν γίνεται καμία προσπάθεια να διαφυλάξουμε τα είδη ζώων και φυτών που έθρεψαν γενιές και γενιές Ελλήνων.

Τα ήμερα και πως τα διώχνουμε 
Κινδυνεύουν όλα τα σπάνια;
Στην ερώτηση «πείτε μας δύο είδη ζώων που κινδυνεύουν στη χώρα μας» η απάντηση συνήθως έχει να κάνει με φώκιες, αρκούδες, θαλάσσιες χελώνες, δελφίνια, πελεκάνους. Που κατά σύμπτωση(;) είναι όλα ζώα μεγάλου μεγέθους.
Φαίνεται ότι το μέγεθος παίζει σπουδαίο ρόλο στο ενδιαφέρον μας. Άλλο ο μεγάλος και ωραίος πελεκάνος, άλλο το μικρό πουλάκι που φαίνεται -δεν φαίνεται. Το ίδιο μάλλον ισχύει και για το χρώμα και το κελάηδημα. Άλλο το άσπρο πουλί που κελαηδάει ωραία, άλλο το μαύρο κοράκι που φωνάζει «κρα».
Πριν από χρόνια στην Αμερική θεωρήθηκε ότι ο φαλακρός αετός των ΗΠΑ κινδύνευε. Πήραν μέτρα προστασίας και εδώ και οκτώ χρόνια ο περίφημος φαλακρός αετός - «σήμα κατατεθέν» των ΗΠΑ έπαψε να θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση. Οι προσπάθειες προστασίας του απέδωσαν και έτσι τον διέγραψαν από τα είδη που κινδυνεύουν.
Από τότε έχω την απορία: Υπάρχει άραγε κάτι αντίστοιχο στη χώρα μας; Κατά τη γνώμη των οικολόγων πετύχαμε σε κάποιο είδος να το προστατεύσουμε τόσο ούτως ώστε να διαγραφεί από τα είδη που κινδυνεύουν;
Αν δει κάποιος τα ελληνικά «κόκκινα βιβλία» για τα υπό εξαφάνιση είδη, διαπιστώνει ότι σχεδόν τα πάντα κινδυνεύουν.
Αυτό φυσικά απέχει από την πραγματικότητα, καθώς εδράζεται σε μια παρανόηση. Απλώς
θεωρήθηκε ότι όσα είδη είναι σπάνια κινδυνεύουν εξ ορισμού. Κάτι τέτοιο βεβαίως δεν ισχύει, αλλά άντε τρέξε να αποδείξεις το αντίθετο. Έτσι φαίνεται ότι το ένα στα δύο θηλαστικά και το ένα στα τέσσερα πουλιά είναι σε κίνδυνο.

«Κοτσυφοπέδιο» Χαλανδρίου και χελιδόνια στην Πλάκα
Αν κάποιος δει τα είδη της ορνιθοπανίδας που κινδυνεύουν, διαπιστώνει ότι οι πελεκάνοι της Πρέσπας είναι στις πρώτες θέσεις. Κάτι που δεν ισχύει, αφού έχουν αυξηθεί ιδιαίτερα σε αριθμούς.
Έχοντας μάλιστα - ιδιαίτερα στην Κερκίνη, όπου συχνά μετακινούνται - αναπτύξει ιδιαίτερη
εξοικείωση με τους ψαράδες, πηδούν μέσα στις βάρκες για φαγητό. Αν δεις τις εικόνες, σου θυμίζουν κότες που τις ταΐζουν. Κανένας επί του παρόντος δεν έχει διανοηθεί να τους διαγράψει από τα υπό εξαφάνιση είδη.
Όσοι έχουν κήπους στο Χαλάνδρι έχουν διαπιστώσει ότι τα κοτσύφια χαλάνε κόσμο. 
Το ίδιο ισχύει όχι μόνο για τα προάστια αλλά και για το κέντρο της Αθήνας, τον Λυκαβηττό, την Πλάκα, την Αρχαία Αγορά, το Πανόραμα στη Θεσσαλονίκη.
Αν όμως διαβάσετε έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ορνιθολόγων, θα διαπιστώσετε έκπληκτοι να γράφεται: «Σε όλη την Ευρώπη έχει διαπιστωθεί αύξηση στους πληθυσμούς των κοτσυφιών με εξαίρεση την Ελλάδα. Στην οποία ο πληθυσμός των κοτσυφιών έχει μειωθεί λόγω του κυνηγιού και των φυτοφαρμάκων».
Τον Μάρτιο άκουγα μια εκπομπή-μοιρολόι για τα χελιδόνια, τα οποία δεν έρχονται πλέον στην Αθήνα και στις άλλες ελληνικές πόλεις. Κάποιοι ορνιθολόγοι έδιναν στοιχεία καταστροφών τα οποία ο εκφωνητής έξαλλος από τη λύπη του μετέφερε
σπαραξικάρδια. Διανθισμένα και με την κατάλληλη σάλτσα για την απάνθρωπη τσιμεντένια
μεγαλούπολη, τα διαμερίσματα-κλουβιά και τον αλλοτριωμένο καταναλωτή.
Άντε τώρα να παρέμβεις για να πληροφορήσεις τον ρεπόρτερ ότι στην περιοχή της Πλάκας στην Αθήνα έχει βρεθεί από τον εραστή του αθηναϊκού περιβάλλοντος βιολόγο κ. Γρηγόρη Τσούνη η μεγαλύτερη πυκνότητα χελιδονοφωλιών της Ευρώπης.
Πώς να τολμήσεις, επίσης, να τονίσεις ότι στον ουρανό της πόλης της Κέρκυρας κυκλοφορούν περισσότερα από 120.000 χελιδόνια; Στα οποία συμπεριλαμβάνονται και σπανιότατα (τα οποία δεν κινδυνεύουν!) είδη.
Ενα είδος μικρού γερακιού το οποίο συνεχώς ακούω ότι κινδυνεύει από εξαφάνιση είναι το
κιρκινέζι. Δεν γνωρίζω αν βλέπω καλά, αλλά στην παλιά Εθνική οδό Βόλου - Λάρισας είδα δεκάδες από αυτά. Το ίδιο και στη διαδρομή Θεσσαλονίκη - Κιλκίς - Δοϊράνη. Στο ίδιο μοτίβο και οι μαθητές κάποιου γυμνασίου του Βόλου, δασκαλεμένοι προφανώς από τους καθηγητές τους, γράφουν σε Οδηγό του Πηλίου που κυκλοφόρησαν πριν από
μερικά χρόνια στο πλαίσιο της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ότι «η πανίδα του Πηλίου έχει
εξαφανιστεί λόγω του κυνηγιού και των φυτοφαρμάκων». Τα επτά γεράκια που εγώ βλέπω να πετούν πάνω από το σπίτι μου στις Μηλιές του Πηλίου, οι αλεπούδες, τα αηδόνια, οι σκαντζόχοιροι, οι σκίουροι είναι προϊόντα νυχτερινών φαντασιώσεων.

Η επέλαση των φλαμίνγκος!
Μολονότι τα φοινικόπτερα ή, επί το γνωστότερον, φλαμίνγκος ήταν άγνωστα στους αρχαίους Έλληνες,ένας από αυτούς, που είχε πλούσιες ορνιθολογικές γνώσεις, τα αναφέρει. Δεν είναι άλλος από τον Αριστοφάνη, ο οποίος στις κωμωδίες του παρέχει
σχεδόν πλήρη στοιχεία για 79 είδη πουλιών. Αλλά και ο Αριστοτέλης ήταν επίσης αρκετά
πληροφορημένος για τα πουλιά. Τα οποία συμπεριλαμβάνονται στα γραπτά του που αφορούν τα ζώα και που, σύμφωνα με έγκυρα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε, τα έγραψε στο νησί της Λήμνου.
Έναν παράδεισο των birdwatchers από τότε και ως σήμερα.
Τον χειμώνα λοιπόν του 1996 έκπληκτοι οι ορνιθολόγοι διαπίστωσαν ότι στην Αλυκή της
Λήμνου είχαν φθάσει περίπου 4.000 φλαμίνγκος. Η δε παρουσία τους στη χώρα μας ακολουθεί μια συνεχώς αυξανόμενη πορεία, της οποίας η εξήγηση
επί του παρόντος δεν φαίνεται να είναι διαθέσιμη.
Υπήρχαν βεβαίως στο παρελθόν αναφορές για την παρουσία φλαμίνγκος στην Ελλάδα. Μόνο που ως το 1982 συνολικά ήταν λιγότερες από 30 οι αναφορές για την παρουσία τους - είτε μοναχικών πουλιών είτε σε πολύ μικρά κοπάδια, ιδιαίτερα στα
νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όπως η Λέσβος.
Από το 1983 όμως που παρατηρείται για πρώτη φορά ένα κοπάδι 200 φλαμίνγκος στο Δέλτα του Έβρου, η κατάσταση αλλάζει άρδην προς το καλύτερο.
Έτσι, χρόνο με τον χρόνο η παρουσία των φλαμίνγκος επεκτείνεται με ρυθμούς περίπου
απίστευτους. Και όχι μόνο κάποιες εποχές σποραδικά, αλλά σε πολλές περιοχές με μεγάλα
κοπάδια και ενδείξεις επιτόπιας φωλεοποίησης και αναπαραγωγής.
Οι αναφορές λοιπόν για κάποιες χιλιάδες πουλιά σήμερα φαίνονται φυσιολογικές. Με εξαίρεση τα 4.000 άτομα της Λήμνου - που φαίνεται να είναι επί του παρόντος το ρεκόρ - υπάρχουν αναφορές για 3.280 άτομα στον υγρότοπο της Πτελέας.
Σε ό,τι αφορά την επέκταση της διανομής τους μετά το 1983, σήμερα έχουμε αναφορές σχεδόν από όλη την Ελλάδα. Από την Πύλο - ήδη από το 1990 - στη Νότια Πελοπόννησο και το Άργος ως τη Σύρο στις Κυκλάδες και την Κρήτη. Φυσικά στα νησιά του
Ανατολικού Αιγαίου έχουν γίνει σχεδόν μόνιμοι κάτοικοι. 
Έχοντας υπόψη και το γεγονός ότι στις διατροφικές τους συνήθειες η μικρή γαρίδα των
υπεραλμυρών νερών Artemia salina συνιστά πρώτη προτεραιότητα, είναι λογικό να τα βρίσκουμε κυρίως σε περιοχές αλυκών. Όπως η «φυσική» Αλυκή της Λήμνου, η (λειτουργούσα) αλυκή της Καλλονής στη Λέσβο, οι (τέως) αλυκές του
Πυθαγορείου στη Σάμο και στο Τιγκάκι της Κω.
Μια λογική ερώτηση που προκύπτει είναι «από πού ήρθαν;». Η απάντηση φαίνεται να είναι και από τη Δύση (Νότια Γαλλία) και από την Ανατολή και το μακρινό Ιράν. Τούτο προκύπτει από τις καταγραφές πουλιών που είχαν δακτυλιωθεί εκεί. Υπήρξαν ως
σήμερα τέσσερις συλλήψεις, από τις οποίες οι τρεις έδειξαν ότι η δακτυλίωση έγινε στην Καμάργκ (Camargue) της Γαλλίας και μία στο Ιράν. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι τα ελληνικά φλαμίνγκος έχουν κυρίως γαλλική καταγωγή και προέλευση, μια
και οι δακτυλιώσεις στις χώρες της Ανατολής καθώς και της Β. Αφρικής (μια άλλη πιθανή εστία) δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες.
Όπως και αν έχει το πράγμα, η κατάσταση όπως διαμορφώνεται μας δείχνει ότι η φύση δεν είναι μονίμως «υπό καταστροφή και διάλυση», αφού εκτός από κινδύνους εξαφάνισης έχουμε και φαινόμενο πληθυσμιακών αυξήσεων. Οι οποίες μας διδάσκουν ότι έχουμε ακόμη πολλά να μάθουμε για τις λειτουργίες που καθορίζουν τη δομή και τη λειτουργία της.

Κινδυνεύουν τα ήμερα!
Μερικά είδη δένδρων που κινδυνεύουν
Συγχρόνως, και ενώ συνεχώς ακούγονται κραυγές διαμαρτυρίας για τη διατήρηση «άγριων» ειδών φυτών και ζώων που νομίζουμε ότι εξαφανίζονται,
ουδέποτε διαπίστωσα να υπάρχουν κινήσεις σωτηρίας για αυτά που ονομάζουμε «ήμερα» είδη.
Μέσα από χιλιετίες παρουσίας στην περιοχή μας, ο άνθρωπος κατάφερε να «εξημερώσει» σειρά φυτών τα οποία χρησιμοποιεί για διάφορους λόγους, με πρώτον απ' όλους την τροφή. 
Είτε αναφερόμαστε στα σιτηρά είτε στα όσπρια είτε στις ελιές, στις αμυγδαλιές και στα φρούτα, αναπτύχθηκαν στη χώρα μας αναρίθμητες ποικιλίες οι οποίες σήμερα κινδυνεύουν από εξαφάνιση. 
Μόνο στις ελιές υπήρχαν δεκάδες ποικιλίες οι οποίες με την εγκατάλειψη που υπάρχει στους ελαιώνες χάνονται.
Και βέβαια πρέπει να κινηθούμε για τη σωτηρία της φώκιας. Αλλά γιατί να μη σκεφθούμε και την περίφημη αμυγδαλιά της Λήμνου, τη δαμασκηνιά της Σκοπέλου, την ελιά της Σύμης;
Εξαφανίστηκαν εδώ και χρόνια πολλές ποικιλίες αχλαδιάς επειδή τις αντικαθιστούν με νεότερες,περισσότερο «παραγωγικές», και το ίδιο ισχύει και στα μήλα. Τα γνωστά φιρίκια, για παράδειγμα, παραχωρούν τη θέση τους σε άλλες ποικιλίες, όπως
τα «ντελίσια».
Στις πορτοκαλιές, στις μανταρινιές, στις ροδακινιές,στις κορομηλιές συμβαίνει το ίδιο. Στη θέση των παραδοσιακών κορόμηλων του Πηλίου σήμερα αντικρίζουμε «σανταροζιές».
Σύκα Αϊδινίου, αχλάδια «Αχτσέδες», κεράσια«τραγανά» Αγιάσου Λέσβου, μανταρίνι Χίου,
βερίκοκο Πόρου, μήλα ρενέτες Αγιάσου, σύκα Κύμης, κεράσι Βιτάλου, μανταρίνι Καλύμνου,
βερίκοκο Παυλή, μήλα φιρίκια Πηλίου, δαμάσκηνα Σκοπέλου, βύσσινα Αρκαδίας, σύκα Ταξιάρχη Ιστιαίας Εύβοιας, κουμ-κουάτ Κέρκυρας, τσικουδιά Χίου, μαστολέμονο Χίου, σύκα Καλαμών, βερίκοκα πρώιμα Τίρυνθος, μήλα Πιλαφά, αχλάδια «κοντούλα», βύσσινα Φλώρινας, κεράσια Μετοχίου- Στροπώνων Εύβοιας, τρεις ποικιλίες χιώτικου
πορτοκαλιού, κεράσι Γεροπλάτανου Χαλκιδικής.
Μανταρινιές και δαμασκηνιές που χάνονται
Ουδεμία αντίρρηση υπάρχει, να «εμβολιαστούν» οι φημισμένες μανταρινιές της Καλύμνου με τη νέα ποικιλία «Κλημεντίνη» που δεν έχει κουκούτσια.
Γιατί όμως να μη διατηρήσουμε και κάποια δένδρα από τα παλιά; Ήταν «λάθος» τους το ότι μας έθρεψαν για αιώνες χωρίς «στάγδην άρδευση»,εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, λιπάσματα και φυτοφάρμακα; Εντάξει, δεν λέω, τα καινούργια μανταρίνια δεν έχουν κουκούτσια. Γιατί όμως να μη διατηρήσουμε, έστω ως αξιοθέατο, τα παλιά με τα κουκούτσια;
Αν κάποιος, έστω και πρόχειρα, ασχοληθεί με τις προσπάθειες μεταφοράς, διασταύρωσης και βελτίωσης της δαμασκηνιάς της Σκοπέλου και αναλογισθεί τα περιορισμένα μέσα της εποχής, διαπιστώνει θαυμαστά επίπεδα προσπάθειας, αντοχής και ποιότητας. Η τελευταία βελτιωμένη ποικιλία ξεκινάει από τη Γαλλία και φθάνει στη Σκόπελο διά μέσου Λαμίας!
Είναι - ίσως - φυσικό με τη νέα τεχνολογία η οποία αναπτύχθηκε να μειώσουμε τη χειμερινή
κατανάλωση ξερών δαμάσκηνων. Γιατί όμως να χαθεί το δένδρο της δαμασκηνιάς; Δεν είναι και αυτό ένα μνημείο της φύσεως; Φταίει το γεγονός ότι στη δημιουργία του έλαβε μέρος ο άνθρωπος για να το αφήσουμε να εξαφανιστεί;

Ημερα ζώα που εξαφανίστηκαν
Ενώ κανένα άγριο ζώο στην Ελλάδα δεν έχει εξαφανιστεί, μολονότι συνεχώς ακούγονται
κραυγές, τουλάχιστον δύο δεκάδες ποικιλιών οικόσιτων ζώων έχουν χαθεί για πάντα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φημισμένη αγελάδα της Τήνου, και το ίδιο ισχύει για την αγελάδα της Κυρά Παναγιάς στις Σποράδες. Οι βραχυκερατικές αγελαδίτσες της Πρέσπας, από άνω των 1.500 ατόμων που υπήρχαν, έμειναν κάποιες
δεκάδες που συνεχώς μειώνονται. Στα εξαφανισμένα πρέπει να προσθέσουμε το
γλωσσίτικο πρόβατο, κάποιες άλλες ποικιλίες προβάτων και γιδιών, καθώς και αρκετές ποικιλίες πουλερικών, ιδιαίτερα μερικών πετεινών,που χάθηκαν μαζί με το μεράκι των Ελλήνων για οικόσιτα πουλερικά...

Κορακολογία
Λέτε αν ο κόρακας δεν ήταν μαύρος, δεν έκανε «κρα» και δεν έτρωγε πτώματα - ή, καλύτερα, ψοφίμια - να ήταν περισσότερο αξιαγάπητος για τους ανθρώπους; Και ας μη θεωρηθεί βέβαιο ότι η απέχθειά μας προς την πτωματοφαγία είναι το κύριο
αίτιο αυτής της αντιμετώπισής του, γιατί υπάρχει και το παράδειγμα των γυπών. Και αυτά τα πουλιά είναι πτωματοφάγα, με άπειρες «ανατριχιαστικές» ιστορίες να τα συνοδεύουν. Αλλά οι σημερινοί προστάτες του περιβάλλοντος σταμάτησαν να χρησιμοποιούν το παλαιότερό τους όνομα - όρνιο -προκειμένου να στηρίξουν ακόμη και ειδικά
προγράμματα προστασίας τους. 
Το παράδειγμα του Δάσους της Δαδιάς στον Εβρο και η εμπλοκή σ'αυτό ειδικών οργανισμών, όπως η WWF, είναι χαρακτηριστικά.
Φαίνεται ότι το πρόβλημα του κόρακα να μην είναι ιδιαίτερα συμπαθητικός στον άνθρωπο εξακολουθεί να υπάρχει επειδή προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες και δεν κινδυνεύει από εξαφάνιση όπως ο γύπας. Προφανώς φταίει η αναμφισβήτητα υψηλή νοημοσύνη του! Μολονότι μυθολογικά θεωρήθηκε ως το ιερό πτηνό του Απόλλωνα - το Μαντείο των
Δελφών είχε (και έχει!) αρκετά κοράκια - η γενική εντύπωση που υπήρχε στους Αρχαίους συνέδεε τον κόρακα με ιεροσυλίες και διαβολικές ιδιότητες.
Ειδικά το χαρακτηριστικό του να βγάζει τα μάτια των (νεκρών) ζώων συχνά μεταφερόταν σε δοξασίες. Με επιθέσεις εναντίον ζωντανών βοδιών που όργωναν, προκειμένου να αποδείξει (σε ποιον άραγε;) την ανωτερότητά του.
Ξεχνώντας όμως την ανθρώπινη απέχθεια που τον συνόδευε και τον συνοδεύει («κοράκια» δεν λέμε και τους νεκροθάφτες;), η πίστη στο ταίρι του (ζευγαρώνει μία φορά στη ζωή του) είναι γνωστή.
Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση του με τα άλλα κοράκια, καθώς είναι γνωστό το «κόρακας
κοράκου μάτι δεν βγάζει». Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τη θεώρηση του γεγονότος ότι ζει πολλά χρόνια. Ο Ησίοδος μάλιστα αναφέρει ότι ο κόρακας ζει περισσότερα χρόνια από τις αγελάδες,φτάνοντας διάρκεια ζωής που ξεπερνά τις τρεις γενιές ελαφιών. Και επειδή δεν είναι υποχρεωτικό να γνωρίζουμε πόσα χρόνια ζούσαν κατά τηναρχαιότητα οι αγελάδες, τη Δευτέρα 10 Ιουλίου στο Διαδίκτυο διάβασα ότι πέθανε το μακροβιότερο κοράκι σε ηλικία 59 ετών.
Αν ανοίξουμε ένα λεξικό για τη γλώσσα, ο κόρακας καταλαμβάνει πολύ περισσότερο χώρο από ό,τι άλλα, «αγαπητά» στον άνθρωπο πουλιά, όπως ο πελεκάνος ή ο ερωδιός. Τα «όταν ασπρίσει ο κόρακας και γίνει περιστέρι», που σημαίνει κάτι το αδύνατον, το «κορακοζώητος» (μακρόβιος), το «κορακιάζω» (διψάω πολύ) και τα «κορακίστικα»
(ακαταλαβίστικη γλώσσα) είναι μερικά από τα γνωστότερα παραδείγματα. Που φθάνουν ως τα επαναστατικά (και αντιοικολογικά!) τραγούδια του είδους «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά».
Αν πάντως βρεθείτε στο βουνό χωρίς να έχετε ακούσει την πρόγνωση του καιρού, καλό θα είναι να έχετε υπόψη σας ότι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και τον μαθητή του Θεόφραστο, αν δείτε τα κοράκια να χτυπούν και να κάνουν περίεργες κινήσεις με τα φτερά τους έρχεται
καταιγίδα. Μάλιστα σύμφωνα με τον Άρατο την πληροφορία αυτή μεταφέρουν οι κόρακες στον άνθρωπο απευθείας από τον Δία!
Πηγή:http://www.tovima.gr/science/article/?aid=175600#ixzz0prbKqLBw